خوشبختی های زرده بالا آورده + ام

چرا چشم های خیسم ، گونه های سرخم ، دستان لرزانم و تپش قلبم خبر از سر درون نمی دهند؟...

وبلاگ بیشتر از اینکه بچه ی ادم باشد به "لباس مجازی" ادما شباهت دارد. میدانید!؟ ما وبلاگ نویس ها این توانایی را داریم که قسمت های نه چندان محبوب زندگیمان را قیچی کنیم و بقیه را بریزیم توی وبلاگو خود جدیدی بسازیم.... وبلاگ و فضای مجازی و تمام این شبکه های اجتماعی طوریست که هر کدام از ما میتوانیم خود جدیدمان انتخاب کنیم ؛ میتوانیم تمام شرم و حیاهایی را که دستمان را بسته کنار بزنیم و از چیزها و حرف هایی لذت ببریم که توی دنیای واقعی نمیتوانیم ؛ بالاعکس میتوانیم گوشه های سیاه و تاریک زندگیمان را ببریم و از چیزهایی حرف بزنیم و بنویسیم که دوست داریم و خودم...