خر است خر!

حد فاصل دبیرستان نمونه دولتی تا دبیرستان غیر انتفاعی یک دیوار آجری و دری قرمز رنگ است. قسمت نه چندان خوبش این است که بیشتر دوستنمان مانده اند آنطرف دیوار و از سوراخ نسبتا بزرگِ در برایمان دست تکان میدهند.

محیط مدرسه دوست داشتنیست؛ طوری که حیاط مدرسه بزرگ ، و پر از جدول های آبی- سفید است. یک سمت از حیاط را ساختمان قرمز رنگی با پنجره های آبی رنگ احاطه کرده است که تخت های نه چندان نرم صورتی دارد. درست روبه روی ساختمان خوابگاه محوطه ای پر از کاج و گوجه و خیار وجود دارد که با نیمکت های آبی رنگ و حوض و آبفشانی که هیچوقت کار نمیکند تکمیل میشود.

سمت دیگر ساختمانِ اصلیِ مدرسه با پنجره های سبز رنگ و بنر های قبولی سال چهارمی ها قرار دارد و روبه رویش میله ی پرچمی سبز رنگ قرار دارد که یکی از تجربی ها هر روز سرش را میکبد به میله ی دوست داشتنیمان.

فاصله ی بین دیوار مدرسه ی غیر انتفاعی و مدرسه ی نمونه دولتی با ساختمان باشگاه پر میشود که مسئول آبی پوش و بی اعصابی دارد.دور ترین جای مدرسه سرویس بهداشتی اش است که بعد از پاره ای بین دیوار و ساختمان مدرسه لابه لای درخت های سرو و یک چیزهایی که اسمشان را نمیدانم جا خوش کرده است .

کلاسمان آخرین کلاسِ آبی رنگ در سالن کرمی رنگ طبقه ی بالا است.کلاس نورگیری نیست و تنها وقتی دندان هایمان به هم سابیده نمیشود که دبیر هندسه صدایمان میکند پای تخته سفید... .

بچه های مدرسه غیر ازخوابگاهی ها دختر های مثبتی نیستند و همه از دم شاخند و البته صدایش را در نمی اورند - - مراسم صبحگاه هر دو مدرسه هماهنگ و سر ساعت همیشگی اجرا میشود. تجربی ها ردیف اول ریاضی ها ردیف دوم و دبیرها ردیف سوم ایستاده و همه باهم سرود ملی خوانده و مثال پادگانی سرجای خود سیخ و دست به کمر ایستاده و ادای دخترهای خوب را در می اورند در همین حین صدای مدرسه ی کناریمان به گوش میرسد که بلند گویش در حال بلغور کردن آهنگی خارجکی ست و صدای یوه یوه دانش اموزان غیر انتفاعی به گوش میرسد .بعد در همان حال که سیخ ایستاده ایم و سرود میخوانیم با خودمان میگوییم اینجا خر است خر!